Zaterdagmiddag vlogen wij naar Nigeria en het boarden gaf ons al een aardig beeld van hoe het leven in Nigeria er aan toe gaat; chaotisch....Alleen was het dit keer Schiphol/KLM die hier debet aan waren. Wellicht wilden ze ons alvast voorbereiden! De security area werd zo vol, dat ze moesten stoppen met de security checks, dit om te voorkomen dat er mensen in het gedrang onwel zouden worden. Het vliegtuig was verlaat en dus nog niet gereed voor boarden... Enfin...met een kwartier vertraging konden we gaan zitten en vertrekken. De 6.5 uur zitten zal ik jullie besparen, maar wij blij met het entertainment centre aan boord!
En eindelijk zie je dit:
Lagos by night, wat al snel is, zo rond de evenaar. Spannend! Je ziet wegen ("gelukkig die hebben ze en ze zijn verlicht") maar ook, en daar kwamen we later achter, die poolsterren zeg maar, ontzettend grote led schermen met reclame van Heineken etc. Wel met eigen aggregaat(en) en ze kunnen er een voetbalveld mee verlichten zoveel licht! En dat gewoon langs de snelweg en niemand die zich druk maakt om afleiding van het verkeer. Hoezo? Dan claxonneren we toch gewoon als je zit te suffen, wat ze daar dus ook veelvuldig doen; suffen en claxoneren.
Dat claxonneren is een Nigeriaanse volkssport in het verkeer. Ze claxonneren iedereen de verkeersregels toe die op dat moment van toepassing zijn en dan vooral met het belang van de degene die claxonneert in het achterhoofd. Een ander voorrang verlenen omdat dat het algemeen belang van doorstroming kan bevorderen is nog een dingetje daar..... Dat eigen belang kom ik later nog wel op terug.
Ondertussen werden wij direct uit de gate opgevangen door een ingehuurde tja...hoe zal ik hem noemen....lobbyist is nog wel de beste beschrijving denk ik. Er liepen er meerdere rond, maar deze kende ons. Wonderbaarlijk hoe snel je vrienden hebt daar.....
Kort: hij zorgt er voor dat je zo snel mogelijk door de douane en paspoortcontrole komt en buiten staat.
Dat hij daarvoor veel moet lachen, de waarheid ietsjes geweld aan doet door het te verdraaien, aan te dikken of juist kleiner te maken hoort bij het spel. De mogelijke tegenzetten van de mensen met strepen die ook hun "5 minutes of fame" willen, zijn in willekeurige volgorde; vertragen, teruglopen, tegen-argumenten schreeuwen en boos kijken. Jij als te verdedigen stuk in het schaakspel bent de inzet en ondertussen is je paspoort uit je handen gegrist en ligt hopelijk achter de balie om de juiste stempel te krijgen. Fascinerend! Ik ben niet snel benauwd, maar mijn paspoort is weg, mijn levenslijn, identiteit, wie ik ben en mijn rechten als mens, en dat geeft mij een extreem gevoel van onbehagen......
Ondertussen staan wij nog gewoon in de 'Other Passports" rij....zonder paspoort....en ineens, zonder voor ons aanwijsbare reden of zichtbaar teken, worden we door onze lobbyist uit de lijn gehaald en zegt dat we hem moeten volgen. Dat gaat dus 5 stappen goed......een stevige Nigeriaanse is het er nog niet helemaal mee eens en opeens voelen wij ons als de pinguïns uit Madagascar "smile and wave, smile and wave...". Uit het brabbel Engels en een mix van een dialect begrijp ik dat wij 'HELEMAAL niet naar het toilet zijn geweest en hij daarom voor ons inviel'. Smile and wave....
Dame met twee strepen heeft haar punt gemaakt en we mogen door naar meneer met twee strepen en een ster, chips....Waarschijnlijk heeft hij zijn punt al bij een ander gemaakt, want na een serieus gezicht lacht hij zijn parelwitte tanden bloot en mogen we door.
Al sjorrend aan onze handbagage proberen wij onze lobbyist te volgen. Dat wij daarvoor over tenen rijden, mensen opzij moeten duwen en al 'excuse me' mompelend achter hem aan moeten rennen deert hem niet. Hij blijft lachend zeggen 'follow me'!
Na een periode van slechts een half uur staan we buiten. En dat is SNEL begrepen we...Good job lobbyist!
Hartelijk ontvangst door onze gastheer, hij begeleid ons naar de auto die even verderop in de berm staat.
Probeer je het parkeren op een landweg bij "zwarte cross" voor te stellen, maar dan bij 30 graden in plaats van regen. Dat is parkeren bij Lagos airport.
Wij lopen naar de auto en ik zie een politieauto achter onze auto staan met twee geüniformeerde heren MET automatisch geweer. Dat doen ze toch niet voor fout pareren denken we. Stront aan de knikker!
Maar nee, Maurice stelt ons gerust en vertelt dat het onze escorte is naar huis. OhwKeej.... De weg naar de eilanden is veilig zolang je rijdt, dus je wilt niet onbeschermd stil komen te staan met een lekke band of oververhitte motor...OhwKeej.....Nieuwe definitie van veilig en zo zullen nog meer nieuwe definities komen de volgende dagen. Relativeren is hier noodzakelijk.
Aangekomen bij het huis van Maurice en Susan, wij hebben gebruik gemaakt van de uitnodiging om bij hen te logeren ipv een hotel, hebben we onze spullen neergezet en zijn na een korte rondleiding met een begeleidend "hier staat de koelkast, de eerste pak ik voor je en de volgende pak lekker zelf en vergeet niet genoeg te drinken" (heerlijk als mensen zo relaxed zijn!) naar Lagoon Restaurant gegaan:
Heerlijk aan de lagune van Lagos met een briesje van het water en het was zo'n 30 graden. Vakantiegevoel bekruipt me en zeker toen ik de wijn proefde. Ik wil niet zeggen dat het een sterren fles was, maar behoorlijk appie niveau! Ik was gelukkig!
